La La Land, bundan 10 yıl önce hayatımıza girdiğinde sinemanın uzun yıllardır süren iyi müzikal açlığını gidermeyi başardı. Film, aşka olan bakış açısının yanı sıra harika müzikleri ve finaliyle tadını damağımızda bıraktı. Pek çok benzer türdeki filmin aksine aşka olan bakış açısını yapay bir romantiklikten ziyade gerçek hayatın acelesiyle anlatan La La Land, boş yere efsaneleşmiş bir film değil. Elbette müzikal türüne ısınmakta zorlanan sinemaseverler için film bendeki kadar özel bir noktada durmuyor olabilir. Ama benim için aşkı en gerçekçi hallerinden biriyle anlatan La La Land, zamanın ruhunu ve anı yaşamayı hem acıklı şekilde hem de “iyi ki” diyerek anlatıyor. Eğer bir yandan filmin albümünü dinlemeye başladıysanız 10. yılına adım attığı 2026 yılında efsanesi git gide büyüyen La La Land’i gelin birlikte konuşalım.
Modern Bir Müzikal Olarak La La Land
Film vizyona girdiğinde sinemada yıllar süren müzikal eksikliğine ilaç gibi geldi. Öyle ki müzikaller herkesin “katlanabildiği” bir tür değil. Çoğunlukla diyalogların şarkı söylenerek ya da bir melodiyle anlatılması, seyircileri duygudan ve gerçeklikten koparıp yorucu gelebiliyor. Bu anlamda şarkıların sözleriyle uyumlu şekilde filme doğru katkılar sunması müzikalleri çok daha izlenebilir ve eşsiz türler olarak ortaya çıkarıyor.
La La Land’in de en büyük başarılarından biri müzikal dinamiklerini kusursuz bir şekilde yansıtması. Öyle ki filmin müzikleri baş karakterlerimizden Sebastian’ın cazı kurtarmak istediği gibi müzikal türünü kurtarmak adına çok başarılı bir rol oynuyor. Cazla harmanlaşmış şarkılar sözlerinde kimi zaman umudu, kimi zaman aşkı, kimi zaman hayal kırıklığını, kimi zaman da insanın kendinden olan beklentilerini ve tutkularını çok iyi şekilde yansıtıyor.
Elbette müziklerle eş zamanlı şekilde Emma Stone ve Ryan Gosling‘in performansları filmi alıp başka bir noktaya götürüyor. Çift aralarındaki uyumu hem şarkıları söylerken hem koreografileri sergilerken hem de karakterlerinin aşklarını gösterirken çok iyi şekilde yansıtıyor. Yönetmen Damien Chazelle‘in bu konuda epey üstüne çalıştığı ve ekibe fazla mesai yaptırdığı da hemen anlaşılıyor.
Bunların yanında Damien Chazelle filmi güzel bir matematikle ilerletiyor. Filmin evrelerini mevsimler ve renkler üzerinden anlatan yönetmen çiftin arasındaki her şeyi bize fotoğraf kareleriyle veriyor. Dört mevsimi de izlediğimiz film çiftin bir kıştan diğer kışa olan hikayesini güneşin yükselip alçalması üzerinden anlatıyor. Güneş kendini ne kadar canlı ve dik bir şekilde yansıtıyorsa çift o kadar mutlu ve aşklarının zirvesinde ancak ne zaman hava soğumaya başlarsa çiftin aşklarının büyüsü bozulmaya başlıyor. Film bu duygu-zaman çizgisini müziklerle uyumlu şekilde yansıtmayı başarınca ortaya hem seyir zevki yüksek hem de unutulmaz bir aşk hikayesi çıkıveriyor.
Aşk-Tutku Birlikteliği
Birçok kişi La La Land’i final sahnesinde Sebastian ve Mia‘nın bakışmaları, birbirlerine duydukları sonsuz sevgi ve gerçekleşemeyen ihtimaller üzerinden okuyor. Bunlar doğru olmakla birlikte ikilinin ilişkileri aslında kendi hayalleri ve tutkuları üzerinden şekilleniyor. Sebastian, cazı kurtarmak ve kendi mekanını açmak üzerinden hayatını anlamlandırırken Mia, oyunculuk yapma mücadelesi verirken Warner Bros stüdyolarının kafesinde çalışacak kadar büyük bir tutku sergiliyor hayata karşı. İkili hayatlarında bir hedefleri, kendilerini sevmek için çok geçerli sebepleri, varken birbirleriyle tanışıyorlar. İnsan yaşı ilerledikçe, birçok yaşanmışlığı görünce gerçek aşkın hayatlarımızı anlamlı kılmak için verilen çaba olduğunu anlıyor belki de.
Sebastian ve Mia güneş yükselirken birbirlerinin tutkularını en çıplak haliyle görüyorlar. Kendi tutkularına kusursuz bir eşlikçi buluyorlar ve buna tutunuyorlar. Ancak zaman onları bu büyünün dışına itmeye başladıkça en olmadık hataya kapılıyorlar. İlişkilerinin en temel noktası olan tutkularından vazgeçmeye başlıyorlar. Sebastian, Mia’ya daha refah bir gelecek sunmanın telaşına kapılıp kendini anlatmanın en iyi yolu olan cazdan uzaklaşıyor. Sebastian’ın sadece ilgilendiği müzik türünden bile sapması Mia için bir yıkıma, bir kopuşa dönüşmeye başlıyor. Öyle ki kendi oyununu yazıp oynamak için hayatındaki güvencelerden vazgeçmenin korkusunu yaşamaya başlıyor ve çift kopma noktasına geliyor.
Film gösteriyor ki her insanın kendini gerçekleştirebileceği yönleri, ilgileri, hedefleri ve tutkuları var. Bunlardan vazgeçmeye başlamak bizi biz olmaktan çıkarıyor. Haliyle artık ne âşık olduğumuz zamanki ne de bize âşık olunan zamanki kişi oluyoruz. İşte Sebastian ve Mia’nın ilişkisi bu denklem üzerinde bir saman alevi gibi gür ama hızlı bir biçimde yanıp son buluyor. Beş yıl sonra birbirlerinin gözlerinin içine baktıklarında gördükleri şey sadece bir zamanlar aşık oldukları kişiler değil artık, hayallerini gerçekleştirmiş olan kendileri de oluyor. İkilinin, eski bir çift olarak birbirlerine hala aşk ve tebessümle bakıyor olması bir insanın kendine asla yüz çevirmemesi gerektiğinin kanıtı niteliğinde biz seyircinin boğazında düğümleniveriyor.
Zamanın Ruhu
Mia ve Sebastian’ın ilişkisi insanın geçmişe duyduğu özlemini depreştirdiği gibi bir yandan hayatın devam ettiği ya da etmek zorunda olduğu gerçeğini de yüzümüze vuruyor. Mia ve Sebastian bir kıştan diğer kışa uzanan yolculuklarında eşsiz bir duyguyu beraber kucaklıyorlar. Her ne kadar son bakışmaları hayatlarında bir daha böyle bir duygu yaşamayacakları hissiyatını uyandırsa da böyle düşünmek hayatlarımızı yalnızca umutsuzluğa sürükler.
Öyle ki hiçbir duyguyu birebir aynı şekilde tekrar yaşayabilmemiz zaten mümkün değil. Aynı kişiyle, aynı yerde bile olsak yeni bir duyguyu yeniden var etmek zorunda oluruz. Bunun temel sebebi bir insan olarak tüm deneyimlerimizin her dakika her saniye yeniden şekilleniyor olmasından kaynaklanır. Zamanın ruhu tam olarak bu anda devreye girer. Her anımızı bir daha geri dönemeyeceğimizin bilinciyle yaşamak bir daha aynı kişi olamayacağımız gerçeğini beraberinde getirir. Mia ve Sebastian, hikayelerinin başladığı bankta oturup birbirlerini sonsuza kadar seveceklerini söyleyerek ayrıldıklarında asla tekrar beraber olamayacaklarını biliyorlardı.
Yeni hayatlarına başladıklarında tutunmaları gereken tutkularına geri döndüler ama bir daha asla birbirlerine kendilerini anlatamayacak olmanın bilinciyle ayrıldılar. Yıllar sonraki karşılaşmaları onlara anlık olarak duygusal bir nostalji yaşatsa da o günkü kişiler olmadıklarını biliyorlardı. O yüzden de klasik aşk filmlerindeki gibi bir kucaklaşmayla mutlu sona ulaşmadılar. Onlar kendilerini var eden kişiliklerini gerçekleştirmeyi başarmış iki insan olarak tekrar o zamana dönemeyeceklerini anladıklarında aslında mutlu sona da ulaşmayı başardılar.
Hepimiz bir gün mutlaka âşık olduk. Âşık olduğumuz zamanlardaki kendimize büyük bir özlem duyduk ve o günlere dönmek istedik. Her ne kadar bunları anlık olarak hissetmek hem çok güzel hem de can acıtıcı olsa da geri dönebilmek mümkün değil. Her geçen gün yeniden kendimizi keşfetmek, âşık olduğumuz şeyleri büyütmek, geliştirmek ve yeniden âşık olabileceğimizin umuduyla yaşamak mümkün. Sevgili okurlar, unutmayın: Zamanın ruhu diye bir şey var!
Kaynakça:
Chazelle, Damien, director. La La Land. Summit Entertainment, 2016.
Öne çıkan görsel: The Movie Database
