Devrik mavilerin saltanatında yaşıyoruz
Gün geçtikçe yükseliyor hıçkırıklarımız
Emelden yoksun pireler ürüyor etrafımızda
Yelkovan akrepten ıradıkça sarıyor çevremizi ustura kılıklı adamlar
Zayıflıyoruz
Ve umudunu yitirenler hiç olmadığı kadar çoklar
Zira batıyor sol yanımızda güneşin kızıllığı ansızın
Düşünmek yasak, sevmek ayıp
Yaşamak hiç olmadığı kadar anlamsız
Ve kulaklara dolan kifayetsiz düşünceler
Çağın yalnızlığı ile vuruyor aklın sırtlarına
Afakı sallıyor gölgede saklanan ayak sesleri
Mutlak anlamsız emir kipleri
Vazifeye muhtaçlara vaad ediliyor mütemadiyen
Yeri göğü inletiyor
Baş vurmaktan öte gitmeyen zerdüştlük
Ve istifini bozmaksınızın kabul buyrulan kulluk mertebesi
Gönüllerin yankısına kilit vuran zamaneler
Yüceltiyor kendilerini bir perşembe akşamı
Ancak
Bir gün gelecek
Aynı eksende buluşacak doğrularımız – gerçeğe aldırmaksızın
Parmak uçlarımızla dokunurken dudaklarımıza
Fark edeceğiz kimsesizliğimizi
Ve sarılacağız birbirimize sırf bu yüzden
Hatta sırf bu yüzden
Kütüphanemize fazladan bir kitap ekleyeceğiz
Gölgelerde muhafaza ettiğimiz gönüllerimizle
Yeniden doğuracağız sahranın üzerine güneşi
Gün ışıldayacak
Gün ışıldayacak ve
Göremediğimiz rüyalarımızı göreceğiz gündüz vakti
Yarınlar
Ve yarınlardan sonralar için
Kaldıracağız yumruğumuzu havaya
Yarınlarda seveceğiz birbirimizi
Ve yarınların güzelliğinde doğacak çocuklarımız
Şiir ve sevgiyle büyüyecekler
Yalnızca şiir ve sevgiyle
– Görkem Çapar
