Sakat kaldım
Gerçekti her şey
İyiliğe güzelliğe bir de
Uzağa fırlattım, kendimden
Güzel hiçbir anım yok mu dedim kendime
Biri cevap verecekmiş gibi bir halim vardı
Kendine sorduklarını başkalarından duyma tanışıksızlığı
Pardon, siz kimdiniz? Biz mi?
K harfini C’ye benzettim, durdum
Sağa devrilmiş harflere baktım
Benimkisi rüzgardan
Sonra elime bir bakış, hani göz dağılır etrafa
Tırnaklarımı yemeyi bıraktım
Ardımda bıraktığım çoğu şeyden işte
Bir sigarayı bırakamadım, belki o beni
Bir de şarkı gemiler gibi dedi, gemiler gibi yıllar geçip gidiyor dedi
Kafamı kaldırdım, birini hatırladım
Bıraktıklarımdan, el yazımı seven birini
K harflerini şahane yapamasam dahi
Daha geçenlerde işte, anlatmadım, birini daha bıraktım
Yoksa kalmadı mı?
Belki de bırakamıyordu insanlar, ucuz sevinçlere kapılalım diye
Diyelim ki ben bıraktım
İşte insan yaşlandıkça ne çok eksiliyor
Budandım
Akıllandım bazısına
Kimine de aptaldım
Güzel bakan yaralar aldım
Bu önemliydi, tesir meselesi
Gözleri hiç unutmadım
Yavaş kalmadım, ağırdan aldım
Yemekleri bile
Tüm bunlar yokuşta duran bir bisikletle başladı
Rüzgar aldı beni koynuna
Kapıldım heyecanına
Tepede evim, keşke inmeseydim
Karşıma bir duvar çıktı
Sonra
Sonrası işte, şiiri baştan okumalı
zeynep seden
