Gözlerim acıyor anne, öp de geçsin…
Yağmurlar yağmış yüreğimin sokaklarına. Terli terli koşturmuşum bir adamın yüreğinde. Bundanmış soluma vuran o keskin sızı. Bundanmış ellerimin soğukluğu, ısınmayışı… Kansız da değilmişim işte bak hüzün dolmuş kalbimin sokaklarına senden habersiz. Başım bulanıyor anne, midem dönüyor sanki. Pencere camına vuruyor yalanların sisli buğusu. Titrek ışığın altında kafamda binlerce soru. Karanlık olmuş anne.Sönmüş yüreğimin sokağındaki lambalar, aldatmaların merkezi oluvermiş benden habersiz. Aksine öyle de güzel yüzüyordum ki bir adamın gözlerinde. Boğulacağımı bilsem dalar mıydım ruhumun derinliklerine? Ah güzel adam… Tam öldüm derken seni arıyor suskun yüreğim. Seni bende vazgeçilmez yapan neydi ki? Beni sana hapseden neydi? Bir çift göz yakar mı bu denli bu şehri?
Çok acıyor anne, sen sev de geçsin…
Oysa kalbimdeki uçurumdan defalarca ittim varlığını sarp kayalıklara. Binlerce kez öldü, parçalandı güzel yüzü. Ölsün istedim, sonradan fark ettim parçaların arasındaki terli yüreğimi. Eğildim, tek tek topladım parçalarımı. Uçurumdan ittiğim oydu ama parçaların hepsi bendim. Zaten dağılanlar da topladıklarımdan hep daha çok çıktı. Oysa ondan kaç yaş, kaç aşk küçüktüm. Bende olmayanlar toplamıydı hayatı. Sıfatımda yeni dediğim her güzellik onda peydah ediyordu. Yine ne ara seni dinlemeyip düştüm anlamadım ki, ne yaramaz kız oldum böyle. Dizlerim değil, yüreğimin içi soyulmuştu bu sefer. Yüreğe pamuk basılmadığını bilmiyordum.
Üfle de, geçsin anne…
Mutluluğun yıldızları kaybolmuş içimin en tenha yerlerinde. Zifiri karanlık her yer. Yüreğim âma olmuş sanki dünyaya. Büyürsem geçer mi, aydınlanır mı karanlıklar? Bu ülkenin çocukları hep uyuyunca büyüyor. Ninnilere diziliyor uyuyunca büyüyen çocuklar. Anladım ki büyüyünce uyunmuyordu. Kapattım bak gözlerimi uyuyamasam da. Kendimi bulamıyorum koca bir sırrın içinde kaybolmuşum.
Sır, birinin diğeri için kaybolmasıymış…
Bul da, geçsin anne…
