Sigaramdan bir nefes çektim. Hem de ne çekiş… Boğazımı yakan dumanın ağzımdan ve burnumdan ciğerlerime doluşunu, sonra nefesimle karışıp dışarı çıkışını anbean hissedebiliyordum. Bütün gün sigara içmemiştim ve beynimin uyuşmasının tadını çıkarıyordum.
Sigarayı içişim, Avrupalı ilk tütün bağımlısı olan Rodrigo de Jerez’i kıskandıracak şekildeydi. Kim bilir ne derdi vardı garibin? Bu da yetmiyormuş gibi İspanyol Engizisyon Mahkemesi tarafından ağzından, burnundan duman çıkıyor diye içine şeytan girdiği iddia edilip hapse atılmış biri Rodrigo. 7 yıl hapiste yattıktan sonra büyük ihtimal o mahkemedekilerin de tütün içmeye başlamasıyla salıverilmiştir. İşte sigaranın bu özelliğini seviyorum. İçenin nefsini ele geçiriyor, yakasını sevgilisinden ayrılmış ve bunu saplantı haline getirmiş bir aşık gibi bırakmıyor. Üstüne kutsal kitaplarda da yasak değil, bu zevki herkes yaşayabiliyor.
Bunları düşünürken “Daha ne olsun?” cümlesi çıktı ağzımdan. “Ya Erkam, sen beni dinlemiyor musun?” dedi karşımdaki.
Evet, garip gelebilir ama benim ismim Erkam’dı. Babam ismimi bir topluluğun ileri gelenleri anlamına gelen Erkan koydurmak istemiş, nüfus müdürlüğüne gitmiş. Nüfustaki memur yanlışlıkla sonunu “m” harfi ile bitirmiş. Bunu evde fark eden babam küplere binmiş, daha sonra Müslümanlığı ilk kabul eden sahabelerden birinin ismi olduğunu öğrenince kızgınlığını unutup bir sevinmiş, bir sevinmiş… Bu hikayeyi annemden sayısız kez dinlemiştim. Bu yüzden bizimkiler daha bir dindar olmuş, beni de dini bütün bir insan olarak yetiştirmeye çalışmışlardı. Çocukluğum zoraki gönderilen Kur’an kurslarında geçmiş, 12 yaşımda hatim etmiştim. Amma velakin bu bende ters tepmişti.
“Neyse, konumuz bu değil.” dedim. “Ne konusu ayol, sen beni bal gibi dinlemiyorsun.” karşılığını aldım. “Olur mu öyle şey, dinliyorum.” dedim. Tekrar konuşmaya başladı.
Lise yıllarımın özeti ilgisizlikti diyebilirim. Derslere, arkadaşlarıma, aileme hatta çevremdeki güzel kızlara karşı ilgisizliğimdi bu. Derslerde hep pencereye odaklanıp manzaranın tadını çıkartırdım. Derste ne mi anlatılıyordu? İlgimi çekmeyen şeyler… Hiç dinlemedim. Zar zor sınıfı geçiyor, matematik hocasının “Matematiği ‘1’ gelen bir tek sensin okulda.” demesi hala kulaklarımda yankılanıyordu. İyi bir okulu kazanmıştım ama bunu hak etmediğimi düşünüyordum. Her şey ne zaman mı değişti? Lise sona geldiğimde -her şeye son anda yetişmemle ünlüyümdür- bir kıza aşık oldum. Bu kızı da lise hayatımın son anlarında fark ettim. Okulun son zamanları olan nisan ayındaydık. Mayıs ayında herkes rapor alıyor, okula kimse gitmiyordu zaten. Neyse, bu kız önce beni fiziksel olarak kendine çekmişti. Soğan kabuğu renginde lüleli saçları olan, 1.70 boylarında, sütun gibi bacakları, dipdiri göğüslere sahip, bembeyaz tenli, hafif çilli bir kızdı. Radiohead şarkıları gibi güzelliğiyle hipnotize ediyordu beni. Sonradan her göz göze gelişimizde utancından kızaran kulakları dikkatimi çekmişti. Mahcup bakışlarla benim geçişimi çaktırmadan izler, sonra sınıfına girerdi. Onu düşünmekten uykularım kısalmış, kilo vererek bir deri bir kemik kalmıştım. Şimdi bu kıza ne zaman açıldın, onunla ne zaman konuştun diyeceksiniz? Ne açıldım ne de konuştum. Onun varlığı hep yetti bana. En zor günlerimizde hayallerde buluştuk biz.
“Ne kızdı be, hala aklımda.” dedim. “Hangi kız? Sen kızlara mı bakıyorsun? Bu kadarı fazla artık. Biz nişanlıyız senle bir de senin dediğine bak! Bu iş burada biter. Al yüzüğünü de başına çal.” dedi karşımda oturan nişanlım. Ne nişanlı ama… 30 yaşına gelen bir erkeği zorla nişanlayan ailesi düşünsün şimdi. Yavaş yavaş uzaklaşıyordu. Gidenin arkasından istemsizce koşmak istersiniz ya, işte o bende yoktu. Hep peşinden koşacağım bir sevgilim olsun isterdim ama o, bu kadın değildi.
Rahatlamıştım vallahi. Önümde vır vır bir şeyler anlatan, dedikodudan başka bir şey bilmeyen, gudubet karının tekiydi. Oh, iyi ki kurtuldum ondan. Şimdi rahatsız edilmeden geçmişi düşünüp istediğimi düşleyebilirdim. Size üniversitede aşık olduğum kızı anlatmış mıydım? Bu sırada Rodrigo’ya selam çakıp, bir sigara daha yaktım ve düşlemeye başladım.
