Kitap kokusu gibi sevdim ben
Sonbaharda esen hafif rüzgârlar gibi
Tutundum hayata
Hayat sendin, kirpiklerindi
Öyle tarif edilemez bir hisle bağlıydım sana
Nasıl desem
Bebeğin emziğe olan aşkıyla
Toprağın yağmura hasretiyle
O içine gömülmüş gözlerini her çekişinde üzerimden
Ben kendimi gömdüm oraya
Sular çekildi gözlerimden
İçimde bir kuraklık
Sen bana dokunana kadar
Söyle şimdi, bu zor günler geçer mi?
Kalbim mezarından çıkar mı?
Hayata tutunur mu?
Sever misin beni yeniden?
Çıkalım hadi tüm yokuşları
Semâya diz dize bakalım
Sen bana omzundan bir köşe ayır
Ben seni ısıtacağım
Dilhan Keskin
