Göğüs kafesimin içinde nefret ve sevgi kardeş oldu
Odamın bittiği yere bakıyorum uzuncadır
Yattığım yer bana dar
Senin sevgin bana ne zaman uzak oldu?
Ellerini tuttuğum o kış günü
Sanki boğazım düğümlenecekti
Sen sarılıp çektin beni içine
Şimdilerde o kış günü benim hazinem
İçimde cıvıldayan kumrularım
Ve sevdam boğazdan atlayan
Bindiğin otobüslere bakıyorum her geçişinde
İçlerinde sen yoksun
Oturup kalktığın yerlere gidiyorum
Yine yoksun
Nefes aldığın semtlere uğruyorum
Yoksun
Seni görmem niçin bu kadar imkânsız?
Bu rüzgâr neden kokunu getirmiyor bana?
Dilhan Keskin
