Gece Modu

Söylenti Dergi olarak yeni bir oluşuma imza atıyoruz! Katılmak istersen yukarıdaki resme tıkla; öykü, şiir, deneme, inceleme, çeviri, çizim ve röportajlar ile bize katkı sağla!



Bazı insanları çok gereksiz sevdin benim yerle yeksan  kalbim ve bu yüzdendir birçok hata yaptın. Sevgi kelimesini anlamdıramayacak insanları,  daha bunu bilecek kadar tanımadan sevdin üstelik! Ne yazık.

Çok sevdiğim güneşimin beni hoyratça -son kez- terk ettiği günün ertesi sabahı. Hiç bu kadar uyanmak istemeyerek uyanmamıştım. Ölü kelebeklerimin midemdeki sancısıyla; yerini, kötü kalpli karanlığa bırakan güneşimin eski durduğu yere baktım. Kalbim tekledi!  Terk edilişimin yanına kocaman bir boşluk duygusu taşındı. Koskocaman, kalbim tekledi!

Ellerim göğsümde, öne arkaya sallana sallana… Aklıma getirdim en son görüşmemizi. Tekrar, Milyonuncu kez.

– Kaç milyon  Canan, kaç milyon kez Allah aşkına?

Yaşarken bilseydim son kez olduğunu lakin, bırakır mıydım güneşimi orda. Ağlardım yine, gitmesin diye. Milyonuncu kez.

-Kaç milyon  Allah aşkına Canan, kaç milyon kez?

 

Ben de karanlığı severim, gitmez de o üstelik. Hep içimizde. En çok o içimizde.En korktuğumuz yerlerde, gözyaşlarımız içe doğru akarken arsızca sırıtırken, hep içimizde.

– Tamam Canan, git onu de sev. Ona da ağla. Karanlığı bile kaçır gereksiz acelenle.

Canan bilmiyordu. Önce en çok kendini,   güneşi ve karanlığıyla sevmeliydi. Canan yine hata yapıyordu. Canan anlamıyordu. Kelebeklerini  nefessiz bırakarak kendi öldürüyordu hep. Birçok kelebek telef oldu. Ama Canan hiç anlamayacaktı!

CEVAP VER

Yorum girişi yapınız.
Adınızı girin