kaldır belimi düştüğü yerden,
yoksa unutacağım bildiğim köy türkülerini.
sokağa çıkacağım bir karartma gecesinin ertesi,
ayağım değmeden vurulacağım
herkesi ıskalayıp, kimsenin ıskalamadığı yerlerimden.
– lâl yarası buldum bir çiçeğin dibinde, aldım büyüttüm onu.
çıkageliyor adamın biri
elinde sustalı.
dalı kesse anlarım elbet,
oysa dikmemiş bir fidan.
terk etmek istiyor ayaklarım
çünkü nerde yürüsem benden önce geçmiş bir yolu.
ölüyordu değil mi
uçurumdan düşenler?
içimden düştüm,
sağ kaldım.
ve yemin olsun
bilmediğim geceyi hiç uyumadım.
ya acımı bildim
ya sevincimi.
her şey ve herkes
kıymetli benden.
ben boşa akan ırmak,
kaşıdıkça kanayan yarayım.
