Bu geceyi tüm uyumayanlara armağan ediyorum.
Biliyorum bir yerlerde
bir yatak içerisinde
belki kulaklıklara mahkum olarak
belki karanlıkta kalarak
bütün hüzünleri gözlerinden akıtanlar var.
Bu gece şarap şişesine balıklama dalarak
en dipten istiridyeleri toplayanlar
yarın kalktıklarında kaçamayacakları gerçeklerle yeniden karşılaşacak.
Hayat isyanı kaldırmaz çünkü
onun bir rayı var çıkmadan ilerler
ya istasyondan bakar el sallarsın -ki bu ömür boyu hayata tutunamamanın pişmanlığını yaşatır-
ya da İstiklal’deki tramvayı yakalamaya çalışan mendilci çocuklar gibi koşar durursun. Elini atsan tutunacaksın ama hep bir adım geridesindir trenden.
Farklı yer olsa daha farklı olurdu her şey diye geçer içinden. O da yalan!
Kapatıp gözlerini rastgele bir yer seçsen de bavul senin bavulun. İçine koyacakların, açtığında karşılaşacakların senin.
Bizim kader dediğimiz şey burada başlamıyor mu zaten? Önceden bize belirlenmiş yolda ilerliyoruz. Alet edevat bizim elimizde, yolda karşılaşılan zorluklardan kurtulmak bizim elimizde.
Mümkün olduğunca doğrularla yolu tamamlamak bizim elimizde.
Ha dersen ki nasıl yapacağız, onu ben de bilmiyorum.
Öyle şiirlerden çalma sözlere de gerek yok. Gerçekten bilmiyorum. Biz sadece kendimize çizilen yolda ilerliyoruz. Geri kalan her şey bizde.
Hayatın neresinden dönersen zarardır düşüncesi bizi kuyuda yalnız bırakan. O kuyunun dibinden yukarıya baktığımızda tek görebildiğimiz yuvarlak pencereli gökyüzü. Binlerce insan sesinin yankılandığı derin kuyuda yalnızca gökyüzünün bir kısmını görebiliyoruz. Arada merak edip de aşağıya bakan olursa ne ala!
Orada kaldıkça mutluluğu yakalayabilme ihtimali, her gece dolunayı yatağımızdan izleme ihtimaliyle aynı.
Bu gece uyumayanlar yarın hatta sonraki haftalarda zihinlerindeki örümcek ağlarında ip atlayacak.
Biliyorum bazısı her çekişte sigara dumanının havaya yükselişini izleyecek. Kaç erkek sevdiğine mektup yazacak kim bilir kaç kız makyajını gözyaşıyla silecek. Bütün kozları oynamadan kazanamayacak ve simsiyah derinliklerde geriye doğru sayarak yaşlanacak çoğumuz.
Öyle şiirlerden çalma sözlere, ağır felsefeye de gerek yok.
Az düşünmeli çok yaşamalı bazen
Kimse güçsüzü korumaz çünkü
Hepimiz yalnızız zaten!
