Yanlışın eşiğinden döndüm, geriye.
Gördüm, hepsi düzen bozulmasın diyeymiş.
Kendimden uzaklaştıkça, buzdan bir kayaya dönüşmüşüm.
Çark beni de aldı içine.
Sabrımın sınırları bir daha dem vurmadı iyiliğinize.
Kusursuzluğunuz.
Kusursuzluğunuz, beni boğuyor.
Kaç ayna koyarsam koyayım önünüze, çevirdiniz yüzünüzü.
Yanlışın eşiğinden döndüm, geriye.
Zafer çığlıklarınız şimdi, sessiz korolarla.
Aklandı griler, döndü zaman.
Bir daha hiç medet ummayacağım yerden geldi aklım başına.
Suçu yokmuş bunun, cezası da,
Kurtuluşu varmış.
Yanlışın eşiğinden döndüm, kendime.
Alışılagelmiş zorunlulukları atınca dipsiz kuyulara, zor değilmiş hiçbir şey.
Pas tutmuş kalplerinize bakınca daha iyiymiş, hissizleşmek.
Artık sizi ne yeşertir, ne soldurur.
Çark nereye götürürse, oraya.
İçsel savaşlarımın, dışarıya vuran kıyı sessizliğini,
Bakışlarımda bile göremeyecek kadar uzak şimdi, dün.
Özge Rençberoğlu
