Kirli Kaldırım

Bir çığlık deliyor kulağımı
Sıyırıyorum yüzümü geceden, sonra
Soğuk bir cam gibi buğulanıyor gerçek
Ve işte, bir kabusun içindeyim
Hayır, ben bu şehirleri yürüyerek geçemem
Bu kirli kaldırımın koynunda on yedimde ölemem
Oysa bir köşede çoktan başlamış
Pul pul dökülmeye gökyüzü
Ah benim telaşım bundan
Yıldızlara götürün beni çok geç olmadan
Bir dilek tutmalıyım
Bir dilek tutmalıyım başka çarem yok
Hiç değilse
Hiç değilse döküneyim şubatı üstümden
Yoksa kurtulmak mümkün değil
Bir romanın orta yerinde ölmeden

 

Yorum Yap

Yorum girişi yapınız.
Adınızı girin

Önceki İçerikGündöngüsü
Sonraki İçerik7:30 Treni
Tayfun Tatar
Tayfun Tatar
Gömlek cebinde şiir, fotoğraf ve biraz da sonbahar taşıyan bir basit adam

Must Read

Notre Dame’ın Kamburu ve Quasimodo Sendromu

   Notre Dame'ın Kamburu (Notre Dame de Paris), Victor Hugo'nun Fransız İhtilali sonrası geçen kötü karanlık günlerden kesitler de taşıyan 1831 yılında ele aldığı...