Gece Modu

Ölümden sonrası var, inandım

Şahidim ki ölüm hayatın kenar süsü

Ama bak şu hudutsuz dağın eteklerini tutana

Kaç mevsime şahit olmuş yeryüzünde

Saydım, büyüdüğümden utandım

 

Kaç sarışın buğday savrulmuş boşlukta

Tenine değmeden zamanın

Kaç kez yanmış elleri Azrail’in

Dokunmaktan dizleri paslı kullara

Ki onlar

Kâinatın Atlas’ı ve

Erimeyen buzullar

Ve rüyaların oltasına takılmış ırmaklar toplamıdır

Yüzdüm, kuruluğumdan utandım

 

Kazdım toprağı üryan halimle

Küle döndü akkor avuçlarım

İndim derine ve tuttu milyon yıllık ağrılarım

Dünyanın canı ortasındaydı

Burktum, kendi canımdan utandım

 

Bilmem nerden düştüm bu derde

Bir deri bir kemik, bir ruh kaldım

Yanarak ateşler içinde

Bir han kapısına vardım

Anahtarı çevirdikçe yaşadım

Yaşadım da

Öleceğimden utandım

 

esra namazcı ile…

CEVAP VER

Yorum girişi yapınız.
Adınızı girin