Eksik bırakılan gönüllerimizin limanlarında
Kıymet bilmeyen hatıralar dokuduk
Ve üşüyen kollarımıza örtündük denizleri
İlmek ilmek sökülseler de her ne kadar
Aynı denizi örtünmeyi düşlesek de
Farklı denizlerin insanıydık
Yağan her yağmur damlasının iz bıraktığı yakamozun
Yıpranan sayfalarında bulduk birbirimizi
Güneşten korkan kardelenlere inat
Ateşe tapan dudaklarımızla ısıttık denizleri
Yarını kaybettiğine inananların izlerini sildik yakamozdan
Ve aldığımız her nefeste biraz daha yaklaştık sonbaharımıza
Son satırını doldurur gibi mektubun
Öksüz kalmış şarkılarla birleştirdik sözlerimizi
Sabretmeyi bildik
Ve yıldızları görmeyi düşleyerek uyuduk geceleri
Ne bir hayal yetti durdurmaya zamanı
Ne de söz geçirebildik kalplerimize
Yaşanmamışlığın gölgesinde büyüdü sevdamız
Dudaklarımız hep sıcak kaldı
– Görkem Çapar
