Tenime sokuluyor mevsimin hüzün korkusu
Aşklarım kaçıyor önce, sonra sevdalarım
Gülüyorum sonra taşa toprağa en çok da insana
Kırlardan kente doğru soğuk bir esinti sarıyor ruhumu
Ne beklenirdi bu mevsimden
Soğuk ve hüzünden başka
Üşüyor duvar dört bir yanımda ve yanı başımda
Sızıp kalan mum ışığı yalnızlığa terk etti kalemi
Ve ayna fark etti gözaltlarımda kabaran gizleri
Hiçbir şey yormadı oysa seni anlatmaktan başka
Her sevişimde farklı farklı sıfatlara büründün ya
Ve her gidişinde ben yine hep aynı yerde durakladım da
Ama dünya yine aynı ben, ben yine aynı dünya
Ama günlerin ve ömürlerin tükendiği gibi azalan ve eksilen
Hüseyin Kaymaz
