Sezerciğin Allah baba deyip sevimsiz ağlamalarından sonra mıdır nedir, çocukların camilere götürülmesi moda gibi oldu.
Modaya abim de katıldı, kolumdan tutup teravih namazına götürdü. Elimi yüzümü yıkadı, ilgi odağı benim. Herkes başımı okşuyor, çok mutlu muyum neyim lan? Neyse namaz kısmına girişte, abim kısa ve öz bir tüyo verdi: “herkes eğilince eğil, kalkınca kalk, sen hata yapsan da kimse bi şey demez”. Senkronizasyonda hafif bir kayma yaşasam da denedim. Herkese uymaya başladım. Sağa çevirdi herkes başını, sonra sola ve abim kulağıma “Allah’a dua et” dedi. Dua ney lan? Bilmiyorum ama içinden Allah geçen tek bildiğim “Allah Allah bu nasıl sevmeeeek, insan değil ki sanki bir melek”, tekrarlıyorum “Allah Allah bu nasıl sevmeeeek”çok sonra anlayacaktım zaten insanın içindeki o sevda denen illet için dua edilebileceğini.zaten kimine göre sevda Allah’ın sevgisine giden bir basamaktı ben o basamakları ikişer ikişer geçmek istediğim için ve o basamaklarda bana güç versin diye dua ediyordum. O gün işte keşfetmiştim dua denen şeyi. Zaten tüm icadlar da yanlışlıkla olmuyor muydu be?
Suyun kaldırma kuvvetini hamamda bulan Arşimet, kafasına elma düşen Newton hepsi yanlışlıkla bulmamış mıydı icatlarını? Ben de sevda uğruna ellimi açıp dua edeceğimi keşfetmiştim.
