Gece Modu

 

Stefan Zweig’ın 1920’li yıllarda kaleme aldığı Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu (Brief einer Unbekannten), ünlü bir roman yazarı olan R. için yazılmış, iki düzine kadar kağıttan oluşan bir mektup. R. ve mektubun yazarını, mektubun içerisinde tanıma fırsatı buluyoruz. 

1.”Sana ilk defa her şeyi söylemek istiyorum; bütün hayatımı bilmelisin, o hayat ki, hep senindi ve sen onu asla bilmedin.”                                                                                                                                                                                         (Sayfa 3)

                                                  

2. “Ondan önce yalnızca bulanık ve karışık bir şeyler vardı, hatırlama çabalarıyla asla derinine inilemeyen bir şeyler, belki toz tutmuş, örümcek ağlarıyla örülmüş, karanlık yüreğimde hiçbirinin bilgisi bulunmayan nesnelerle ve insanlarla dolu herhangi bir mahzen.”                                                                                                                                                                                                                           (Sayfa 4)   

3. “İç dünyamda olağanüstü denilebilecek, derin bir saygı, bu kadar çok kitabın varlığı düşüncesiyle birleşmişti.”                                                                                                                                                                                                    (Sayfa 8)

 

4. “Benim için, bir çocuk için nasıl bir mucize olduğunu, nasıl baştan çıkarıcı bir esrar               perdesi anlamına geldiğini şimdi anlıyor musun sevgilim!”  

                                                                                                    (Sayfa 9)  

5. “Ama sevgilim, kendimi ne zaman sende bütünüyle ve sonrasız olarak yitirdiğimi hâlâ          gününe  ve saatine kadar hatırlıyorum.”                                                                                                                                                                             (Sayfa 10)  

6. “Sadece yalnızlık çeken çocuklar tutkularını bütünüyle, dağılmaksızın  koruyabilirler,            ötekiler,  duygularını başkalarıyla beraberlik atmosferinde gevezeliklerle harcarlar,              yakınlıklarla köreltirler, aşk hakkında çok şey okumuşlardır, duymuşlardır ve aşkın ortak      bir kader olduğunu   bilirler.”     

                                                                                                         (Sayfa 12)     

7. “O şimdi çoktan uçup gitmiş yılları saatlerce, günlerce anlatabilirim, bütün hayatının takvimini gözlerinin önüne serebilirim; ama canını sıkmak istemiyorum, sana acı çektirmek istemiyorum.”                                                                                                                                                                                                                         (Sayfa 15)  

8. “O son gün ani bir kararlılıkla sana yakın olmadan yaşayamayacağımı hissettim. Senden başka kurtuluş göremiyordum.”                                                                                                                                                                                                (Sayfa 18)

 

9 .“Yarın o yabancı, karalar içindeki kaba saba adamlar gelecekler ve bir tabut getirecekler, benim   zavallı, benim biricik çocuğumu onun içine yatıracaklar, belki tanıdıklar da gelecek ve çelenkler   getirecekler,  ama bir tabutun üstündeki çiçeklerin ne anlamı olabilir ki?”   

                                                                                                         (Sayfa 20)  

 10. “Ben bütün o zaman boyunca yalnızca sende yaşadım.” 

                                                                                                          (Sayfa 21)

11. “Gerçekte senin bilincine, şimdi vadilerin, dağların ve nehirlerin ötesine olduğumdan daha uzak olduğumu elbette hissedemezdim, çünkü seninle benim parıltılar saçarak yukarıya dikilmiş bakışlarım arasında yalnızca pencerenin ince ve parlak camı vardı.”

                                                                                                           (Sayfa 23)

12. “Hayır beni tanımamıştın, o zaman tanımadın, asla, asla beni tanımadın. Sana o anın hayal kırıklığını nasıl anlatabilirim, bilmiyorum sevgilim -çünkü o zaman böyle bir kaderi, senin tarafından tanınmamak gibi ömrüm boyunca mahkum olacağım bir kaderin acısını ilk defa yaşıyordum ve şimdi de o kaderle ölüyorum: senin tarafından hiçbir zaman tanınmamış olarak.”

                                                                                                           (Sayfa 26)

13. “Senden elimde tek bir satır yok şu son saatlerimde, hayatımı vermiş olduğum insandan tek bir satır bile yok.”                                                                                                                                                                                                  (Sayfa 33)

 

14. “Sen ki, ancak özgürken nefes alabilen birisin, kendini bana herhangi bir biçimde bağlanmış hissederdin, benden -evet, biliyorum, kendi uyanık iradene rağmen yapardın bunu- evet, benden bu bağlılık durumundan ötürü nefret ederdin.”
                                                                                                         (Sayfa 34)

 

15. “Yaşadıklarım, elbette sadece düşüncelerimde önceden hissetmiş olduğum  mutluluk dolu aylar değildi sevgilim, aynı zamanda da korku ve acılarla dolu, insanların alçaklıkları karşısında duyduğum tiksintiyle dolu aylardı.”
                                                                                                        (Sayfa 36)

 

16. “Fakat sen değilsin suçladığım, yalnızca Tanrı’yı, yalnızca bu acıyı onca anlamsız kılmış olan Tanrı’yı suçluyorum, sana yemin ederim ve öfkelendiğim için sana karşı dikleştiğim asla olmadı.”                                                                                                                                                                                                                            (Sayfa 38)

 

17. “Kendimi seninle onun arasında pay etmek istemiyordum; bu yüzden kendimi sana, hayatını bana aldırmadan yaşayan erkeğe değil, fakat bana muhtaç olan, beslemek zorunda olduğum, öpebildiğim ve sarılabildiğim bu çocuğa adadım.”                                                                                                                                                         (Sayfa 39) 

 

18. “Evet, bütün, ama bütün insanlar beni şımarttılar, bana karşı hepsi iyiydi -yalnızca sen, evet, yalnızca sen beni unuttun, yalnızca sen, beni asla tanımadın!”
                                                                                                           (Sayfa 52)

19. “O zaman, sana göre ölü olduğuma göre, neden ölmekten hoşlanmayayım, sen benden gitmiş olduğuna göre, neden ben de artık yoluma gitmeyeyim?”
                                                                                                           (Sayfa 53)     

20. “Benim eksikliğimi duymayacaksın -bu beni teselli ediyor. O güzel aydınlık hayatında hiçbir şey şimdiye kadarkinden farklı olmayacak… ölümümle sana hiçbir üzüntü vermiyorum… bu beni teselli ediyor, sevgilim.”                                                                                                                                                                          (Sayfa 54)  

21. “R., bir ölümü ve ölümsüz aşkı hissetti: ruhunda sanki bir kabuk kırıldı ve adam görünmeyeni, uzaklardaki bir müziği hatırlarcasına, cisimsellikten yoksun ve tutkuyla düşündü.”                                                                                                                                                                                                                                  (Sayfa 55) 

 

Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu, Türkiye İş Bankası yayınevinin Modern Klasikler serisinde yer alıyor.

CEVAP VER

Yorum girişi yapınız.
Adınızı girin