Gece Modu

Sevgilim güzel saçlarını hiç bitmeyecek bir arzuyla okşama isteğiyle yanıp tutuşurken ben, senin kalbindeki buzdağını görememişim. Bu aşık ve bitap hallerim kimsenin ilgisini çekmemiş,kimse beni uyarmamış, hiç kimse hiçbir şeyi söyleme lüzumu görmemiş.

Siz! Çok sevgili dostlarım, gözlerim kör olmuşken bu kadar aşkla, görmediniz mi?
Sen, her gece gönlüme taht kuran ay bir kere bile uyarmadığın için beni hiç utanmadın mı?Nasıl gönül rahatlığıyla battın hep?
Teker teker saydığım sonsuz yıldızlarım, geceler boyu süren sohbetlerimizde hiç bahsetmediniz! Yoksa arkamdan kıs kıs güldünüz mü?
Ya siz her gün yürüdüğüm yollar; ona çıkmayacağınızı, benim yolumun onunkinden farklı olduğunu söylemeyi aklınızdan geçirmediniz mi hiç?
Ah kuşlar! Renksiz kanatlarında bütün umutlarımı oradan oraya götüren, pencerelerde beni mahzun bırakan gamsız kuşlar! Olan biteni hep görüyorken hiç mi acımadınız bana?
Peki ya sen güzel güneş, canımın içi güneş! Ona da doğuyordun fark etmedin mi beni bu kadar sevmeyişini?
Ve bütün bu olanlar karşısında,
İnancıım yerlerde sürüklendiğinde,
Yakarışlarım göklere değdiğinde,
Hiçbir teselli, hiçbir tesir göstermediğinde,
“Böyle olacağı belliydi.” dediniz.
Lakin hep sustunuz.
Şimdi benim kabahatim ne?

CEVAP VER

Yorum girişi yapınız.
Adınızı girin