Uçurum kenarlarında açan papatyalar yalnızlıktan intihar ederlerse bu bir insanlık suçu mudur hakim bey?
Peki ya ada adaya küstü diye gemiler batarsa,
Cesetler karaya vurduğunda denizler yas tutar mı?
Geceleri söyleyecek çok şeyi olup dinleyeni olmayan insanlar sabahları çok konuşanları dinlemek zorundalar mı?
Siz bir yolunu bulup beni suçlayacakmış gibi bakıyorsunuz gözlerime.
Olur olmaz yerde ağlayanlar hep mi günahsızdır yoksa?
Ne kadar içersen iç,
Dönecek olan gidenler değil,
Ancak ve ancak başın olur derdi Ahmet abi.
Peki ya gidenler ben sarhoş olmazsam gelecek mi,
Kendi gözyaşını içenler fazla dozdan ölecek mi hakim bey?
Ne kadar ağlarsam ağlayayım yine suçlu olacakmışım gibi bir halim var.
Zaten sakalım olsa da dinlemezdiniz beni.
Ben de sakalım olsa göğsüme kadar uzatır,
Meydanlarda milli iradeyi savunurdum zaten.
O zaman beni suçlayacak bir şey bulamazdınız.
Kızmayınız bana.
Zaten saçlarımı iki yandan örsem,
Pembe kıyafetlerle sizden şeker istesem de,
Dişlerim çürür diye yedirmeyeceksiniz.
Benim dişlerim yiyemediğim şekerler yüzünden çürüdü hakim bey.
Olmaz diye yapmadıklarımdan,
Ya olursa diye kaçtıklarımdan buraya geldim.
Günah işleyip toplu tövbe etmedim de,
Günah çıkarayım diye kilisiye bir miktar para verdim.
Şimdi ben imansızlıktan da beş yıl yer miyim hakim bey?
Yoksa birkaç parça daha kumaşla gelsem kafamda,
Cennet miydi,
Cinnet miydi varacağım yer?
Ben şeker yemeye gidiyorum,
Biriktirin yaşanmışlıkları,
Günahlarımı yazın kara kaplı defterinize.
Geri geldiğimde size papatyalar getireceğim.
Seviyor sevmiyor oynarız belki birlikte.
Siz sevmiyor çıkacaksınız besbelli.
Ah hakim bey!
Şu hayatta o kadar sevmediniz ki,
Uçurum kenarındaki papatyalar sizin yüzünüzden öldüler.
Papatyalara üzülmediniz gözlerinizden belliydi.
Gözleriniz hakim bey,
Bir katilin vicdanı kadar bile büyük değiller.
İlikleyin önünüzü,
Çünkü papatyalar da,
Çocuklar da sizin yüzünüzden öldüler.
Bırakın,
Bari doyasıya şeker yesinler.
