Bir çocuğu gömdüler akşamüzeri
Elleri gül demeti
Elleri kan bahçesi kocaman erkeklerin
Bir çocuk ağladı
Afrika’nın sıcağı ağaç gölgelerini kuruturken
Bir fil, çocuğunu hortumuyla bağladı hayata
İntihar etti bir kadın,
Renkleri olan henüz yitirilmemiş bir bahçede
Daha körpe çocuklar henüz yetişmemiş ağaçlardılar
Soldu gökkuşağının güneş sarısı
Kauçuklar yendiler çimenleri
İnsanlar ayaklandı
Medeniyet aldı başını
Ağaçları kestiler
Ki ağaçlar henüz büyümemiş çocuklardılar
Soldu gökyüzünün mavisi
Asfaltlar döküldü yeşilin yere en yakın olduğu yere
O zaman ezilenleri savunmadı ağaçlar
Alev aldı kurumuş dalları koca çınarların
Söğütler, cevizler ve tüm tabiat
Yağmur gibi yağdı kıvılcımlara
Solan denizler
Ve kuruyan insanlık
Hepsi aynı günün
Farklı vakitleri olabildiler
Ve gece yeni bir gündü
Yeni günde kimse
Kimse
Canlı değildi
